Πριν από αρκετά χρόνια, ήρθε να με δει ένας ηλικιωμένος γύρω στα ογδόντα πέντε. Ήθελε να με συμβουλευτεί, επειδή δεν μπορούσε να συνεχίσει να ζει με την αγωνία με την οποία είχε ζήσει για περίπου εξήντα χρόνια.
Ήταν κάποιος αδελφός από τους πολύ ονομαστούς που ασκήτευε μόνος του. Αυτός, όταν άκουσε για τον τρόπο ζωής του αγίου Παχωμίου, πήγε και τον παρακάλεσε να τον δεχτεί στο κοινόβιο.
Πόσο ωραία, πόσο ευχάριστη, πόσο χαριτωμένη είναι η εικόνα εκείνου που ελπίζει στον Θεό που σώζει, στον Θεό των οικτιρμών, τον Θεό του ελέους, τον αγαθό και φιλάνθρωπο Θεό.