Όταν ακατάπαυστα ζής μέσα στό θαύμα, στο μυστήριο, στα αναρίθμητα θαύματα, ή σκέψη σου σταματά, λές καί η φαιά ουσία έχει τελειώσει.
Όταν βλέπεις ολοζώντανη τήν ύπαρξη τών Αγίων, να ένεργούν με τόση αγάπη προς τον άνθρωπο, μένεις εκστατικός καί αναφωνείς :«Ώς εμεγαλύνθη τά έργα Σου Κύριε, πάντα έν σοφία εποίησας». Βλέπεις νά πραγματοποιείται ό Λόγος του Κυρίου :« Ό πιστεύων είς έμέ, τά έργα & έγώ ποιώ κακείνος ποιήσει, καί μείζονα τούτων ποιήσει» (Ίωάνν. ιδ’, 12).
